Венеция

На берегах северно-западного залива Адриатического моря в древние времена жили племена венетов. 453 году их главный город Аквилея разрушили варварские племена Гуннов. Венеты бежали на запад, где нашли убежище на островах Лагуны. Эти племена признали власть Византии, которая помогала им защищаться от варваров с суши и от пиратов с моря. Византийский император назначил им наместника который назывался дож и дал определённые права и привилегии. Таким образом в 697 году образовалась Венецианская Республика, которая просуществовала до 1797 года.

Занятость населения Гродно по данным Всеобщей переписи населения Российской империи 1897 года

Мястэчкі Беларусі ў другой палове XVIII – першай палове XIX ст.

У разглядаемы перыяд у Беларусі налічвалася значная колькасць мястэчак. Беднасць архіўных дадзеных перашкаджае дакладна вызначыць колькасць мястэчак у другой палове XVIII ст. У канцы XVIII – пачатку XIX ст. у Беларусі налічвалася каля 290 мястэчак. Іх колькасць не была пастаяннай: у звестках за розныя гады значацца розныя даныя. Справа у тым, што часам у разрад мястэчак уносілі буйныя сёлы і, наадварот, некаторыя мястэчкі адносіліся да сёл. Кожны дваранін меў права заснаваць у сваіх уладаннях таргі і кірмашы, тады сяло пераводзілася у разрад мястэчак [1, л. 17].

Буржуазная эвалюцыя гарадоў Беларусі ў другой палове XVIII – першай палове XIX ст.

Даследаванне сацыяльна-эканамічных працэсаў, якія адбываліся ў гарадах у перыяд разлажэння і крызісу феадалізму, мае важнае значэнне для вывучэння праблемы генезісу капіталізму, бо менавіта ў гарадах найбольш выразна прасочваецца паступовае зараджэнне і фарміраванне новых грамадскіх адносін. У другой палове XVIII – першай палове XIX ст. у сацыяльна-эканамічным жыцці  гарадскіх паселішчаў Беларусі развіваюцца з’явы, што абумовілі ў далейшым пераўтварэнне феадальнага горада ў капіталістычны.

Месца і роля каралеўскіх гарадоў у эканамічных рэформах ВКЛ у другой палове XVIII ст.

Не патрабуе доказу тэзіс аб тым, што эканамічныя ідэі і праграмы заўсёды цесна звязаны з сацыяльна-эканамічным характарам эпохі і, па сутнасці, з’яўляюцца тэарытычным асэнсаваннем яе супярэчнасцей. На эканамічнае развіццё Еўропы ў другой палове ХVІІІ ст. рашаючы ўплыў, безумоўна, аказала ідэалогія Асветніцтва, якая прапаведавала прыярытэт асветы, навукі і розуму ў жыцці асобы, грамадства і дзяржавы [1]. Па ўсёй Еўропе ў другой палове ХVІІІ ст. пракацілася хваля рэфарматарскай актыўнасці, якая закранула розныя галіны жыцця грамадства, у тым ліку і эканоміку.

Горад і воласць у тэрытарыяльнай абшчыне ў Беларусі ХVІ ст.: ад супольнасці да самастойнасці

У феадальную эпоху абшчына ўяўляла сабой даволі складаны грамадска-вытворчы механізм. Яна з’яўлялася арганізацыяй, што склалася гістарычна па суседскай прыкмеце ў першую чаргу для сумеснай барацьбы за выжыванне. Напачатку, калі побач з селішчамі з’явіліся ўмацаваныя гарадзішчы, жыхары тых і другіх працягвалі захоўваць адзінства: разам бараніліся ад ворагаў, сумесна палявалі, супольна карысталіся землямі, лясамі, рыбнымі ловамі і звярынымі ўваходамі, працягвалі жыць у складзе адной абшчыны.

История бренда Coca-cola

В 1886 году в городе Атланта Джон Стит Пембертон разработал рецепт очень сладкого и густого сиропа. Он отнес его в самую большую аптеку в городе и в этот же день все порции были распроданы по 5 центов за стакан. Логотип почти сразу после изобретения сиропа придумал бухгалтер Пембертона Фрэнк Робертсон, именно он красивыми буквами нарисовал фирменный знак, который стал важнейшим элементом имиджа кампании. Название сиропа было не случайным, все пошло от ингредиентов: листьев коки и орехов тропического дерева колы.

Крыніцы па вывучэнню гарадоў і мястэчак Заходняй Беларусі (1921 -1939)

У айчыннай і замежнай гістарыяграфіі ўстанавілася думка аб нізкім узроўні урбанізацыі Заходняй Беларусі міжваеннага часу і небеларускім характары мясцовых гарадоў. Гэта і паслужыла прычынай таму, што лёс гарадоў і мястэчак Заходняй Беларусі не з’яўляўся аб’ектам навуковых даследаванняў.

Мястэчкі Беларусі ў мемуарнай літаратуры ХІХ - першай паловы ХХ ст.

Перыяд ХІХ – пачатку ХХ ст. характарызуецца своеасаблівай модай на мемуарную літаратуру. У гэты час была створана вялікая колькасць успамінаў, дзённікаў, нататак падарожнікаў. Гэта так званыя “крыніцы асабістага паходжання”. У цэнтры твораў мемуарнай літаратуры знаходзіцца асоба аўтара. Грамадскія падзеі і з’явы ў іх паказаны праз яго суб’ектыўнае ўспрыманне. Аднак мемуары, нягледзячы на суб’ектыўны характар,  з’яўляюцца вельмі каштоўнай гістарычнай крыніцай. Дзякуючы ім, мы можам паглядзець на мінулае вачыма яго сучаснікаў.

Паміж горадам і вёскай (картаграфічныя крыніцы да гісторыі мястэчак Гарадзеншчыны ў XIX – пачатку ХХ ст.)

Згодна з гісторыка-этнаграфічным раяніраваннем Гарадзенскі рэгіён адносіцца да Панямоння.  У пачатку разглядаемага перыяду тут ужо налічвалася каля 70 мястэчак – больш, чым на суседніх беларускіх землях [13, с. 250-251]. Іх узнікненне і даволі хуткае развіццё было звязана з удалым месцазнаходжаннем (на скрыжаванні дарог,  зручнае месца гандлю і рамяства), агульным сацыяльна-эканамічным развіццём.

Страницы