Скарбы французскіх каралёў

Любімая кніга майго дзяцінства. Памятаю, як зачытвалася гісторыямі пра прыгоды ў далёкіх краінах, таямнічых выспах, у пошуках таямнічых скарбаў і зніклых людзей. Аднак дэтэктыўныя гісторыі мне ніколі асабліва не падабаліся. Пакуль не пазнаёмілася з гэтай кнігай. «Скарбы французскіх каралёў» - раман надзвычай займальны. Таямнічае знікненне злачынца прама з-пад носа паліцыі, майстры пераўвасабленняў, загадкавае зашыфраванае пасланне, невытлумачальнае знікненне доказаў і сведак, нарэшце, сенсацыйныя выкрыцці - усё гэта прыцягвае чытача і захапляе яго настолькі, што час за кнігай ляціць незаўважна. Наогул, інфармацыя аб гэтай кнізе надзвычай бедная.  Згодна заўваг рэдактара «Скарбы французскіх каралёў» Морысам Лебланом былі напісаны ў 1909 годзе. А значыць - гэта адна з першых кніг серыі пра прыгоды знакамітага злодзея-джэнтльмена Арсэна Люпена. Дарэчы, нягледзячы на станоўчы вобраз Люпена ў цэлым, які развіваецца М. Лебланом ў трох дзясятках кніг, злодзей паўстае тут у ролі адмоўнага персанажа, хоць ужо ветлівага. Толькі пазней даведалася, што гэты раман мае мноства назваў: акрамя "Скарбы французскіх каралёў" - «Полая іголка», «Таямніца выдзеўбанай іголкі» і ў кожным з выданняў імёны галоўных герояў зменены да непазнавальнасці. Так Ісідор Ботрэль выступае Ізідорам Батрэле, вядомы ангельскі шпік стаў раптам Херлоком Шолмсом, і толькі Арсен Люпен кожны раз заставаўся самім сабой. «Скарбы французскіх каралёў» - свайго роду камедыйны дэтэктыў. Іронія літаральна прысутнічае ў кожным радку. Складаныя і заблытаныя справы малады ліцэіст Ісідор Ботрэль, што славіцца сваімі зайздроснымі аналітычнымі здольнасцямі і падахвоціўся дапамагчы паліцыі ў расследаванні гэтай важнай справы, вырашае з лёгкасцю, чым нямала раздражняе злачынцаў. Пры гэтым Морыс Леблан не раскрывае ўсе карты адразу, а выкладвае іх паасобку, яшчэ больш завязваючы інтрыгу рамана. Застаецца толькі здагадваецца, чаму гэты раман выйшаў на рускай мове, мяркуючы па ўсім, толькі адным  выданнем? Мабыць з усіх прачытаных мною кніг - гэта лепшая прыгода Арсена Люпена. Другі з прадстаўленых у кнізе раманаў - «Зубы тыгра» - больш вядомы . Напісаны ён быў значна пазней - у 1920 годзе. Дон Луіс пераняты, а менавіта пад яго маскай хаваецца Арсен Люпен, тут ужо галоўны, прычым абсалютна станоўчы герой. Тут чытача чакаюць не менш займальныя прыгоды, захапляльныя пагоні і доўгачаканыя вызваленні, старажытныя замкі з таямнічымі сутарэннямі і сакрэтнымі кодамі. У цэлым магу сказаць, што кніга несумненна спадабацца аматарам прыгодніцкіх і заблытаных гісторый, а яе лёгкі стыль выкладу толькі дадае ёй прывабнасці.